Sakramenty

SAKRAMENT CHRZTU ŚWIĘTEGO

Jest udzielany w naszej parafii w każdą II niedzielę miesiąca podczas Mszy św. o godz. 13.00, w lipcu i sierpniu o godz. 11.30.

Rodzice dziecka spełniają główną rolę w przygotowaniu do chrztu.

1. Obierają dla dziecka odpowiednie imię, pochodzące od Świętego, który byłby dla dziecka patronem, wzorem do naśladowania i orędownikiem u Boga. W przypadku nadania imienia jeszcze nieuświęconego należy dodać drugie imię chrześcijańskie.
2. Biorą udział w przygotowaniu przedchrzcielnym w sobotę przed niedzielą chrztów po Mszy św. o godz. 18.00.
3. Kupują dla dziecka świecę chrzcielną i biała szatkę.
4. Wybierają właściwych chrzestnych.
5. Zgłaszają dziecko do chrztu w kancelarii parafialnej przynajmniej 10 dni przed datą chrztu (w godzinach urzędowania) i dostarczają księdzu Odpis Aktu Urodzenia Dziecka, metrykę ślubu kościelnego - jeśli był poza parafią chrztu.
6. Przy spisywaniu chrztu rodzice podają swoje imię i nazwisko, miejsce zamieszkania, datę i miejsce urodzenia, imiona i nazwiska swoich rodziców, datę i miejsce ślubu, imiona i nazwiska chrzestnych oraz ich miejsce zamieszkania. Jeśli dziecko jest spoza naszej parafii należy dostarczyć pisemną zgodę na chrzest od swojego proboszcza.
7. Należy dopuszczać do chrztu wszystkie dzieci zgłoszone przez rodziców (prawnych opiekunów), jeśli osoby te są wierzące i zobowiążą się, że dzieci będą wychowywane w wierze, w której zostaną ochrzczone.

Wychowanie dziecka w wierze oznacza:

1) - przekazanie mu podstawowych prawd wiary i zasad moralności głoszonych przez Kościół rzymsko-katolicki,

2) - nauczenie dziecka modlitwy,

3) - włączenie go do w życie wspólnoty katolickiej poprzez udział w Mszy św. niedzielnej i świątecznej oraz w nabożeństwach.

4) - posyłanie dziecka na naukę religii,

5) - doprowadzenie go do pełnego udziału w Eucharystii i do przyjęcia sakramentu bierzmowania,

6) - wprowadzenie go w dojrzałe i odpowiedzialne życie chrześcijańskie.

(Odłożenie udzielenia chrztu mogłoby nastąpić jedynie wówczas, gdy zupełnie nie byłoby nadziei na to, że dziecko będzie wychowywane po katolicku).

8. Rodzice przynoszą dziecko do kościoła, proszą publicznie o chrzest dla niego, prowadzą dialog z kapłanem i podejmują czynności wskazane podczas obrzędów chrztu.

9. Na Mszy św., podczas której dziecko otrzymuje chrzest rodzice i chrzestni powinni przystąpić do Komunii św., (Jeśli rodzice nie mają przeszkód)

Rodzice chrzestni – wymagania:

1) nie może być rodzicem dziecka,

2) jest katolikiem,

3) ukończył 16 rok życia,

4) otrzymał sakrament bierzmowania,

5) prowadzi życie zgodne z wiarą,

6) nie pozostaje w niekanonicznym związku małżeńskim,

7) regularnie przystępuje do spowiedzi i komunii św.,

8) jest wolny od jakiejkolwiek kary kanonicznej.

9) uczęszcza na katechezę lub ukończył ją na poziomie szkoły średniej.

Jeżeli jest to osoba spoza parafii, w której będzie pełnić funkcję chrzestnego to ma dostarczyć zaświadczenie z parafii zamieszkania (nie zameldowania) iż spełnia powyższe wymagania. Młodzi, którzy chcą otrzymać takie zaświadczenie mają okazać świadectwo ukończenia katechizacji lub dokument od katechety potwierdzający uczęszczanie na katechizację. Te same wymagania dotyczą świadków bierzmowania.

Rodzice chrzestni spełniają funkcję pomocniczą. W wypadku konieczności, wspomagają, a nawet zastępują rodziców naturalnych w katolickim wychowaniu dziecka. Zobowiązują się do tego wobec Boga i Kościoła. Dziecko winni wspierać: duchowo (modlić się za niego), moralno-religijnie (dawać dziecku dobry przykład życia i pobożności), materialnie (w miarę swoim możliwości wspomagać dziecko w potrzebie)

Weekendowe spotkania przedmałżeńskie

w roku 2020

w parafii św. Stanisława w Andrychowie na Osiedlu

KATOLICKIE PORADNIE ŻYCIA RODŻINNEGO

ANDRYCHÓW - Parafia Św. Macieja

• każdy wtorek w godz. 15.30 - 17.00 w kancelarii parafialnej przy ul. Rynek 37
  (tel. 661 034 532),
• Katolicka Poradnia Naturalnego Planowania Rodziny - piątki od 17°°, budynek starego kina, ul. Krakowska 132 (tel. 532 590 421).

ANDRYCHÓW - Parafia Św. Stanisława

Sakrament Małżeństwa – przygotowanie.

Bezpośrednie przygotowanie do zawarcia Sakramentu Małżeństwa od miesiąca lipca 2020 r. odbywają się w formie stacjonarnej zgodnie z obowiązującymi w Polsce wytycznymi z zachowaniem reżimu sanitarnego oraz w formie online w uzasadnionych przypadkach. Obejmuje ono nauki przedślubne oraz trzy rozmowy w Katolickiej Poradni Rodzinnej.

Przeznaczone jest wyłącznie dla osób mieszkających na terenie Diecezji Bielsko-Żywieckiej (konieczne jest aby na terenie diecezji mieszkało przynajmniej jedno z narzeczonych).
Udział osób z poza diecezji możliwy jest jedynie w przypadku wolnych miejsc.

Organizatorem bezpośredniego przygotowania do zawarcia Sakramentu Małżeństwa jest Duszpasterstwo Rodzin Diecezji Bielsko-Żywieckiej.

Warunkiem uczestnictwa w naukach przedślubnych jak i w rozmowach w Katolickiej Poradni Rodzinnej jest zgłoszenie się przez formularz kontaktowy, który umieszczony jest na stronie internetowej Duszpasterstwa Rodzin Diecezji Bielsko-Żywieckiej: nauki.rodzina.bielsko.pl

W wyjątkowych sytuacjach, za zgodą Duszpasterstwa Rodzin możliwe jest indywidualne przygotowanie do Sakramentu Małżeństwa.

Szczegółowe informacje narzeczeni mogą uzyskać na stronie Duszpasterstwa Rodzin Diecezji Bielsko-Żywieckiej lub pod nr telefonu 509 330 009 – doradca rodzinny Ewa Rupik.

SAKRAMENT MAŁŻEŃSTWA

Bóg, który jest Miłością, stwarzając mężczyznę i kobietę powołał ich do wspólnoty życia i miłości w przymierzu małżeńskim, które Jezus Chrystus uczynił sakramentem.

Wiek kanoniczny uprawniający do zawarcia Sakramentu Małżeństwa wynosi dla kobiety i mężczyzny 18 lat.

Narzeczeni zgłaszając się do kancelarii parafialnej 3 miesiące przed planowaną datą ślubu przynoszą ze sobą następujące dokumenty:

• metrykę chrztu (wydaną nie wcześniej niż pół roku od dnia zgłoszenia się narzeczonych do duszpasterza) z adnotacją o bierzmowaniu – dotyczy to osoby, która miała chrzest i bierzmowanie poza parafią spisywania protokołu przedmałżeńskiego.
• dowody osobiste,
• świadectwa ukończenia katechezy w zakresie szkoły zawodowej lub średniej. W razie nie ukończenia katechizacji w tym zakresie narzeczeni zobowiązani są do katechezy uzupełniającej.
• przy małżeństwie konkordatowym - zaświadczenie z USC miejsca zamieszkania jednej ze stron.

Na pierwszym spotkaniu ustala się:

• tożsamość osób, wiek, miejsce zamieszkania, wyznanie
• czy są stanu wolnego,
• czy decyzję o zawarciu małżeństwa podejmują dobrowolnie,
• czy nie ukrywają czegoś przed sobą, co mogłoby zakłócić ich wspólnotę życia,
• czy nie ma jakiejkolwiek przeszkody, która uniemożliwiłaby zawarcie ważnego związku,
• czy mają właściwą świadomość zawierania małżeństwa: nierozerwalnego, wyłącznego, sakramentalnego, mającego na celu wzajemne uświęcenie, przyjęcie i wychowanie dzieci.
• czy zdają sobie sprawę z obowiązków stanu małżeńskiego oraz czy są zdolni do ich spełnienia.

Każdy z narzeczonych otrzymuje w czasie spisywania protokołu przedślubnego kartkę do spowiedzi. Pierwszą spowiedź św. należy odbyć zaraz po spisaniu protokołu pod warunkiem, że narzeczeni nie zamieszkują razem na sposób małżeński, a drugą dzień lub dwa przed ślubem kościelnym. Przystępując do spowiedzi należy uprzedzić kapłana, że jest to spowiedź przedślubna.

Informację o zamiarze zawarcia małżeństwa należy podać do wiadomości publicznej, dlatego wypisuje się i wywiesza specjalny komunikat, czyli zapowiedzi. Narzeczony(a), który mieszka w innej parafii niż ta, w której spisuje się protokół przedślubny, otrzymuje specjalny dokument, który zanosi do kancelarii swojej parafii w celu ogłoszenia także tam zapowiedzi. Zapowiedzi ogłasza się przez wywieszenie informacji na tablicy ogłoszeń parafialnych przez 8 dni (dwie niedziele i tydzień między nimi). Po ogłoszeniu zapowiedzi, należy dokument odebrać i zanieść do parafii, gdzie spisywany jest protokół przedślubny.

Na drugie spotkanie narzeczeni przynoszą:

• zaświadczenia o ukończeniu nauk przedmałżeńskich i o odbytych spotkaniach w poradni rodzinnej
• zapowiedzi od narzeczonego, który mieszka poza parafią spisywania protokołu,

Podczas tego spotkania następuje podsumowanie przygotowania do ślubu. Po uzupełnieniu braków, rozmowa duszpasterska koncentruje się na omówieniu obrzędu sakramentu małżeństwa, który ma nastąpić za kilka dni.

Nowożeńcy sami proszą organistę o grę na ślubie, kościelnego o przygotowanie kościoła, Siostry Zakonne o udekorowanie kościoła. Jeśli przy ślubie ma asystować krewny lub znajomy kapłan, trzeba o tym powiedzieć ks. proboszczowi.

Przed samym ślubem narzeczeni posyłają świadków do zakrystii. Świadkami ślubu mogą być jedynie osoby pełnoletnie, bez względu na narodowość i wyznanie (mogą być tej samej płci). Przed ślubem przynoszą do zakrystii dowody osobiste, ślubne obrączki nowożeńców i kartki od spowiedzi. Jeżeli ślub odbywa się w czasie mszy świętej wypada - jeśli są ludźmi wierzącymi - by przystąpili wraz z nowożeńcami do Komunii św.

„Co więc Bóg złączył, tego człowiek niech nie rozdziela” (Mk 10,9).

Nauki dla narzeczonych, informacje o poradniach rodzinnych znajdują się na stronie:

www.rodzina.diecezja.bielsko.pl

Call

Send SMS

Add to Skype

You'll need Skype CreditFree via Skype

NAMASZCZENIE CHORYCH

"Choruje ktoś wśród was? Niech sprowadzi kapłanów Kościoła, by się modlili nad nim i namaścili go olejem w imię Pana. A modlitwa pełna wiary będzie dla chorego ratunkiem i Pan go podźwignie, a jeśliby popełnił grzechy, będą mu odpuszczone" (Jk 5, 14-15).

Stosowny czas na przyjęcie namaszczenia chorych zachodzi na pewno już wtedy, gdy wiernemu zaczyna grozić niebezpieczeństwo śmierci z powodu choroby lub starości.
Sakrament ten można powtarzać, jeśli chory po przyjęciu namaszczenia wyzdrowiał i ponownie zachorował albo w czasie trwania tej samej choroby nastąpiło poważne pogorszenie.

Namaszczenia chorych można udzielić:

• przed operacją, jeżeli jej przyczyną jest niebezpieczna choroba. Wówczas po przybyciu do szpitala należy poprosić o księdza kapelana,
• osobom w podeszłym wieku, których siły opuszczają, również wtedy, gdy nie zagraża im niebezpieczna choroba,
• dzieciom w chorobie niebezpiecznej dla ich życia, jeżeli osiągnęły odpowiedni poziom umysłowy.

Przygotowanie pokoju chorego na przyjęcie kapłana:

Stół nakryć obrusem, na nim ustawić świece i krzyżyk, naczynie z wodą święconą i kropidło, szklankę z wodą do picia, kulki z waty. Przed księdza niosącego Pana Jezusa wychodzimy z zapaloną świecą.

Jeżeli kapłan słucha sakramentalnej spowiedzi chorego domownicy udają się do sąsiedniego pokoju i tam się modlą.

Chorego namaszcza się na czole i na rękach. W nadzwyczajnych sytuacjach tylko na czole.

Formuła sakramentu, którą wypowiada kapłan:

"Przez to święte namaszczenie niech Pan w swoim nieskończonym miłosierdziu wspomoże ciebie łaska Ducha Świętego. Amen. Pan, który odpuszcza ci grzechy, niech cię wybawi i łaskawie podźwignie. Amen."

Skutki łaski sakramentu namaszczenia chorych są następujące:

1. zjednoczenie chorego z męką Chrystusa, dla jego własnego dobra oraz dla dobra całego Kościoła;
2. pocieszenie, pokój i siła do przyjmowania po chrześcijańsku cierpień choroby lub starości;
3. przebaczenie grzechów, jeśli chory nie mógł go otrzymać przez sakrament pokuty;
4. powrót do zdrowia, jeśli to służy dobru duchowemu;
5. przygotowanie na przejście do życia wiecznego.

Sakrament należy przyjąć z głęboką wiarą i pobożnością, wystrzegać się odkładania przyjęcia tego sakramentu. Chorym, którzy stracili przytomność lub używanie rozumu, należy udzielić sakramentu, jeżeli istnieje prawdopodobieństwo, że jako wierzący prosiliby o to, gdyby byli przytomni.

Namaszczenia nie udziela się osobie, co do której jest pewność, że zmarła i osobom, które uparcie trwają w jawnym grzechu ciężkim.

Wiatyk

Przy przejściu z tego życia do wieczności człowiek wierzący przyjmuje Komunię świętą, zadatek zmartwychwstania, zgodnie ze słowami Pana Jezusa: "Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym" (J6,54).

Naszą powinnością wobec osoby umierającej jest modlitewne czuwanie przy niej, aż do ostatniej chwili ziemskiego życia.

Do osoby ciężko chorej, wierzącej, wzywamy kapłana, aby jej pomógł pojednać się z Bogiem. Choremu kapłan może udzielić rozgrzeszenia, sakramentu namaszczenia chorych, Komunii św. w formie Wiatyku i odpustu zupełnego na ostatnią chwilę życia, aby z pomocą łaski Bożej mogła spokojnie przejść przez bramę śmierci. Osobie zmarłej ksiądz nie może już udzielić żadnych sakramentów.

Osobie umierającej pomagajmy umocnić więź z Panem Jezusem przez zapalenie świecy (tzw. gromnicy - symbolu Chrystusa Zmartwychwstałego) i przez odmawianie modlitw za konających, zwłaszcza Koronki do Bożego Miłosierdzia.

Opracowane na podstawie
Katechizmu Kościoła Katolickiego i Obrzędów Sakramentu Chorych

POGRZEB CHRZEŚCIJAŃSKI

Wszystkie sakramenty, które chrześcijanin przyjmuje, wprowadzają go do życia w Królestwie niebieskim. Ale z chwilą śmierci człowiek kończy możliwość przyjmowania sakramentów świętych i przechodzi do życia w Królestwie Bożym, które zapoczątkowywał chrzest św. Po uprzednim oczyszczeniu duszy w czyśćcu wchodzi na ucztę w niebie, którą zapowiadała Eucharystia.

W śmierci „należy widzieć nie tylko fakt biologiczny życia, które się wyczerpuje czy zamykającą się biografię, lecz nowe narodziny i odnowioną egzystencję, jaką Zmartwychwstały obdarza tego, kto świadomie nie przeciwstawiał się Jego Miłości. Wraz ze śmiercią kończy się doświadczenie ziemskie, ale poprzez śmierć otwiera się dla każdego z nas ponadczasowe, pełne i ostateczne Zycie”. (Benedykt XVI)

Kościół, który opiekował się wierzącym za życia ziemskiego poprzez obrzęd pogrzebu oddaje jego ducha w ręce Ojca niebieskiego, a ciało składa do ziemi z nadzieją jego zmartwychwstania do chwały. U swoich zaś wiernych umacnia nadzieję życia wiecznego i powtórnego połączenia się ze zmarłymi w niebie.

Cześć należna zmarłym

Kościół uczy, że ciała zmarłych powin­ny być traktowane z szacunkiem i miłością wy­pływającą z wiary i nadziei zmartwychwstania. Unikając próżnej okazałości i wystawności, należy oddać cześć ciału zmarłego, które było świątynią Ducha Świętego w następujący sposób:

• poprzez umieszczenie zwłok w trumnie
• zgromadzenie krewnych i sąsiadów na modlitwę i pożegnanie zmarłego
• urządzenie chrześcijańskiego pogrzebu

W ten sposób, wypełniając chrześcijański obowiązek pogrzebania ciała ludzkiego, składamy zwłoki do grobu i błagamy Boga, dla którego wszystko żyje, aby wskrzesił to martwe ciało w myśl słów: „Ponieważ Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy z umarłych i odnowi nasze śmiertelne ciała na podobieństwo swojego ciała uwielbionego, ufamy, że wskrzesi naszych zmarłych, gdy przyjdzie w chwale”. Duszę zmarłego powierzamy Bogu, aby w swym miłosierdziu uwolnił ją od wszystkich grzechów i wprowadził do radości życia Świętych.

Trzy formy katolickiego pogrzebu:

1. pierwsza forma przewiduje trzy stacje:

a) obrzędy przed Mszą św. w kościele lub w domu pogrzebowym,

b) Msza św. w kościele lub w kaplicy na cmentarzu,

c) modlitwy przy grobie na cmentarzu

2. druga forma uwzględnia tylko dwie stacje: w domu pogrzebowym i przy grobie

3. trzecia forma zawiera tylko jedną stację: nad grobem na cmentarzu.

Przy zamawianiu pogrzebu należy przedłożyć w kancelarii parafialnej

1. Odpis aktu zgonu z USC.
2. Kartę zgonu od lekarza - potwierdzoną przez USC miejsca zgonu.
3. Informację pisemną o przyjęciu Sakramentu Chorych i innych, jeśli były przyjęte poza naszą parafią lub w szpitalu.

Pamięć i pomoc

Przez wieńce i kwiaty wyrażamy pamięć o zmarłych i wdzięczność dla nich. Przez zamówioną Mszę św. i ofiarowane modlitwy okazujemy zmarłym miłość i pomagamy im odpokutować swoje winy, aby mogli wejść do nieba.

Kremacja zwłok

Zgodnie z biblijną tradycją Kościół usilnie zaleca zachowanie dotychczasowego zwyczaju grzebania ciał zmarłych, dopuszcza jednak kremację zwłok, jeśli nie została dokonana z pobudek przeciwnych nauce chrześcijańskiej, a zwłaszcza jeśli nie pod­waża wiary w zmartwychwstanie ciała. (por. KPK, kan. 1176; KKK 2301).

Ze wskazań Obrzędów Pogrzebu wynika, że przed kremacją należy odprawić obrzędy w kościele, kaplicy cmentarnej lub w pomieszczeniu krematorium według form podanych w rytuale.

W uzasadnionych przypadkach, np. po spro­wadzeniu urny z prochami z zagranicy, obrzędy pogrzebowe, podane w rytuale, można sprawować nad samą urną, którą stawia się przed prezbiterium na odpowiednim podwyższeniu, obok zapalonego paschału.

Zawsze jednak należy pod­kreślać pierwszeństwo grzebania ciał, które „Koś­ciół wyżej ceni, ponieważ sam Chrystus chciał być pogrzebany.

Modlitwa za pogrążonych w żałobie

Miłosierny Ojcze i Boże wszelkiej pociechy, Ty nas ogarniasz wieczną miłością i ciemności śmierci przemieniasz w jutrzenkę życia, wejrzyj na Twoich wiernych pogrążonych w żałobie. Twój Syn, a nasz Pan, zwyciężył naszą śmierć i zmartwychwstając przywrócił nam życie, prosimy Cię, daj nam tak dążyć do Niego, abyśmy po doczesnym życiu połączyli się kiedyś z naszymi braćmi tam, gdzie otrzesz wszelkie łzy z naszych oczu. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.

POGRZEB DZIECI ZMARŁYCH PRZED URODZENIEM

"Umarłych pogrzebać... Pogrzeb dziecka poronionego źródłem nadziei"

W związku z pojawiającymi się pytaniami o pogrzeb dzieci zmarłych przed urodzeniem i przypadkami często niegodnego traktowania ich ciał należy przypomnieć, że zgodnie z nauką Kościoła każda istota ludzka od poczęcia jest człowiekiem i po śmierci należy się jej godny pochówek.

Śmierć małego dziecka jest wyjątkowo bolesnym przeżyciem dla najbliższych. Poprzez odprawienie pogrzebu dziecka, które zmarło przed urodzeniem, Kościół okazuje szacunek dla każdego poczętego życia i współczucie dla bólu i cierpienia rodziców.

Prawo zapewnia możliwość godnego pochówku człowieka, także tego Małego, które zmarło przed swoimi narodzinami. Trudności, z jakimi Rodzice zderzają się w szpitalach, urzędach, pochodzą z niewiedzy. Dlatego przytaczam najważniejsze informacje pozwalające na wyegzekwowanie prawa do godnego pogrzebu dziecka.

Przepisy prawne

Zgodnie z rozporządzeniem ministra zdrowia w sprawie postępowania ze zwłokami i szczątkami ludzkimi, z dnia 21.12.2006 r. (Dz. U. z 2007 r. nr 1, poz. 10 oraz Dz. U. z 2007 r. nr 1 poz. 9) rodzice (lub inne osoby uprawnione) dzieci urodzonych martwo lub po poronieniu mają prawo otrzymać akt zgonu i dokonać ich pochówku. Minister Zdrowia określa ciała tak zmarłych dzieci, jako „szczątki ludzkie", którym należy się „ludzki" pochówek. Rozporządzenie zwraca uwagę, że nie jest istotne, jak długo trwała ciąża. W konsekwencji np. dyrekcja szpitala nie może odmówić wydania zwłok dzieci martwo urodzonych osobie, która zobowiąże się do ich pochowania. Nowe przepisy obowiązują od 20.01.2007.

Szpital, przychodnia

Jeśli Rodzice dowiadują się w szpitalu, że ich Dziecko zmarło, warto od razu zastrzec chęć odbioru jego ciała; pozwoli to uniknąć sytuacji, w której szpital zniszczy ciało Małego Człowieka bez wiedzy Rodziców. Mogą je odebrać ze szpitala sami albo za pośrednictwem firmy pogrzebowej. Jeśli chcą tego dokonać osobiście, po odbiór ciała Dziecka dobrze jest przyjść z urną lub drewnianą kasetką, odpowiednią do rozmiaru ciała Dziecka.

Trzeba też poprosić o wystawienie karty zgonu. Szpital musi wydać ten dokument, podobnie jak zwłoki Dziecka, niezależnie od jego wieku. Ten dokument może otrzymać w przychodni także kobieta, która tuż po narodzinach martwego Dziecka w domu zgłosiła się do lekarza lub położnej.

Należy dopilnować, by ZOZ dopełnił obowiązku poinformowania Urzędu Stanu Cywilnego o narodzinach martwego Dziecka w ciągu 3 dni od narodzin, lub wydał takie zawiadomienie Rodzicom do ręki; wówczas mają oni 3 dni od narodzin na złożenie pisma w USC. Zwykle obowiązek zawiadomienia USC nie jest podejmowany przez ZOZ ze zwykłej nieświadomości.

Oba dokumenty nie są dokumentacją medyczną, dlatego nie ma w nich zastosowania rozróżnienie na poronienie i poród przedwczesny. W świetle polskiego prawa są to zawsze narodziny martwego dziecka.

Zarówno karta zgonu jak i pisemne zgłoszenie urodzenia Dziecka mogą być sporządzone, nawet jeśli niemożliwe jest określenie wieku, masy ciała i płci, na podstawie tzw. uprawdopodobnienia płci przez rodziców lub lekarza.

Rejestracja w Urzędzie Stanu Cywilnego

W celu rejestracji Dziecka w USC, Rodzice (lub jedno z nich) stawiają się w urzędzie. Po zawiadomieniu, USC wystawia akt urodzenia z adnotacją, że Dziecko urodziło się martwe (dokument staje się zarazem aktem zgonu).

Formalności pogrzebowe

Zgodnie z polskim prawem (Dz.U. 1986 Nr 36 poz. 180), Dziecko, które rodzi się nieżywe, powinno zostać zarejestrowane w USC, zaś jego bliscy mają prawo do jego pochówku. Jeśli Rodzice rezygnują z tego prawa, obowiązek pogrzebu spada na gminę (Ustawa o cmentarzach... Art. 10 ust. 3). Warto pamiętać, że każda osoba, która zgłosi chęć pochowania osoby zmarłej, może to uczynić.

Cmentarz

Dziecko może zostać pochowane w grobie rodzinnym lub w zbiorowym grobie dzieci zmarłych przed narodzinami, które już istnieją w niektórych miejscach w Polsce. Formalności na cmentarzu nie różnią się od mających miejsce przy okazji pogrzebów osób zmarłych po narodzinach.

Parafia

W parafii - jeśli Rodzice pragną pogrzebu katolickiego - zgłaszają się z kartą zgonu Dziecka i proszą o pogrzeb wedle formularza pogrzebu dziecka nieochrzczonego. Rytuał pogrzebowy przewiduje pełny pogrzeb ze Mszą św. w kościele w obecności ciała Dziecka. Msza św. nie ma charakteru przebłagania za grzechy dziecka, ale jest sprawowana w intencji Rodziców pogrążonych w smutku po stracie swego dziecka. W czasie nabożeństwa używa się szat liturgicznych koloru białego.

Pogrzeb - chrzest

Pogrzeb dziecka nieochrzczonego załatwiany przez rodziców, którzy mieli zamiar je ochrzcić, stanowi pewnego rodzaju rozszerzenie norm Kościoła odnośnie do chrztu katechumenów, czyli osób, które przygotowywały się do przyjęcia chrztu, a jednak z jakiegoś powodu nie zdążyły go przyjąć. Wola rodziców, szczególnie jeśli sami są ochrzczeni, zastępuje tutaj wolę dziecka. Konferencja Episkopatu Polski zezwala na katolicki pogrzeb dzieci, które zmarły przed chrztem, jeżeli rodzice pragnęli je ochrzcić (por. KPK kanon 1183, par. 2). Zgoda ta obejmuje również Mszę św. pogrzebową. Praktykowany tzw. pokropek zastępuje się obrzędami pogrzebu dla dziecka nieochrzczonego.

Należy podkreślić, że dopóki nie mamy pewności, czy dziecko żyje, czy też nie, należy je jak najszybciej ochrzcić. Wówczas używa się tzw. formuły chrztu warunkowego, tzn. słów: „NN, jeśli żyjesz, ja ciebie chrzczę w Imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego". Polewa się przy tym dziecko wodą.

Każda osoba, czy to matka takiego dziecka, czy też osoba postronna, powinna w sumieniu zadbać o to, co jest najważniejsze dla dziecka, a jest nim zbawienie jego duszy. Z tego powodu należy apelować do wszystkich osób, które kiedykolwiek znajdą się w takiej sytuacji: chrzcijcie wasze dzieci jak najszybciej, gdy znajduje się w niebezpieczeństwie śmierci!

Formalności związane ze świadczeniami

ZUS powinien wypłacić Rodzicom lub osobom, które pochowały Dziecko, zasiłek pogrzebowy po przedłożeniu stosownego wniosku i aktu zgonu (czyli aktu urodzenia z USC z adnotacją). Kodeks Pracy przewiduje 8-tygodniowy urlop macierzyński dla pracownicy, której Dziecko urodziło się martwe. Realizacja tego uprawnienia uwarunkowana jest rejestracją Dziecka w USC. Tzw. becikowe nie przysługuje.

Kłopoty z firmami ubezpieczeniowymi

Niekiedy firmy ubezpieczeniowe odmawiają wypłaty odszkodowania z tytułu ubezpieczenia na wypadek urodzenia martwego dziecka na podstawie medycznego rozróżnienia, iż przed 22 tygodniem życia dziecka nie ma narodzin, ale poronienie. Jeśli podobna klauzula nie została umieszczona w warunkach ubezpieczenia, odmowa taka jest bezprawna, gdyż zgodnie z obowiązującym prawem wiek dziecka nie ma znaczenia dla stwierdzenia jego narodzin. Więcej informacji można znaleźć na stronie: http://xpk.kienio.com

Niewczesne słowa pociechy

Każdy gest życzliwości, pomagający rodzicom wejść w żałobę i godne pożegnanie ich zmarłego Dziecka jest bezcenny. Rodzice nie potrzebują tanich słów pseudo-pociechy, z gatunku: "jeszcze będziecie mieli dzieci", albo "lepiej teraz niż później". Potrzebują ludzi, którzy staną przy nich i ich wesprą w bólu, w żałobie, we wszechogarniającym cierpieniu po stracie Dziecka. Potrzebują tych, którzy nie będą się bali z nimi o ich Dziecku rozmawiać i nie będą się bali razem z nimi milczeć.

O Dziecku nie mówmy: „zarodek", „embrion", „płód".

To człowiek, jak każdy z nas. Jeśli trzeba, powiedzmy, że to „dziecko na embrionalnym etapie rozwoju". O jego Matce nie mówmy inaczej, jak „Matka". Ona już nie czeka na Dziecko, ale na jego narodziny. I jeśli ono umiera - przeżywa dramat trudny do opisania.